Dzieje gospodarki rolnej

Najstarsi rolnicy prowadzili półosiadły tryb życia i prowadzili gospodarkę wypaleniskową. Gdy udomowili zwierzęta i mogli nawozić uprawianą ziemię, przeszli na system dwupolowy. Polegał on na tym, że połowę areału zostawiano na rok bez uprawy, na tzw. ugór, a drugą część obsiewano zbożami. Na ugorze pasło się bydło i świnie. Zwierzęta pozostawiały tam nawóz i po roku następowała wymiana. Ugór był uprawiany, a ziemia po zbiorach odpoczywała. Ludzi przybywało i ziemia stawała się coraz trudniej osiągalna.

Dlatego w średniowieczu wprowadzono trójpolówkę. Całą powierzchnię gospodarstwa dzielono na trzy części, które przeznaczano na ugór, pod zboża jare i pod ozime. Na ziemi po ugorze zasiewano zboża jare, ponieważ one potrzebują więcej składników mineralnych, po nich w następnym roku rosły oziminy i dopiero na trzeci rok ziemia odpoczywała. W ten sposób uzyskano pod uprawę 2/3 areału gospodarstwa. Wraz z rozwojem hodowli pod można było przeznaczać pod zasiewy coraz większą część posiadanej ziemi. Od końca osiemnastego wieku wraz z rozwojem przemysłu rozpoczyna się mechanizacja pracy w rolnictwie. Użycie sztucznych nawozów i chemicznych środków ochrony roślin znacząco zwiększyło plony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *